CLAIRIN Pierre-Eugène

Pierre-Eugene Larkin, geboren in Cambrai (Noord) op 14 maart 1897 en de dood in Saint-Loup-de-Naud (Seine-et-Marne) op 7 juli 1980 (op 83), is een schilder, illustrator, graveur en Bestand Frans.

Biografie

Zoon van een officier tot het 4e Cuirassiers-regiment in Cambrai, en een moeder van Anglo-Amerikaanse afkomst, studeerde hij in Engeland en tussen de Schoolkunsten van Parijs in de werkplaats van Fernand Coron in 1913. Hij houdt zich bezig met de cavalerie, dan in 1915 in de luchtmacht. Werd een oorlogspilt, hij is versierd met de oorlogskruis, de militaire medaille en het legioen van eer.

In 1919 ging hij op de werkplaats van Paul Seusier aan de Ranson Academy. Hij ontmoet Maurice Denis en Edouard Vuillard, die hem initieert met gravure en lithografie. Kind, hij bleef in de zomer in Bretagne, in de familie van zijn oom Georges Lifein, en in de herfstshow van 1921 presenteert hij Bretonse landschappen en vertoont zijn schilderijen van Pont-Aven in de Galerij Druet, waar hij Pierre ontmoet Farrey. In 1927 tekende hij een contract met de Galerie Bernheim, die het blootstelt aan New York. In 1929 behaalde hij de prijs ABD-EL-TIF. Hij doet in de Villa Abd-El-TIF een verblijf van twee jaar, die hij tot 1934 breidt door uitstapjes naar Marokko en in de Algerijnse. Hij zal na 1945 regelmatig terugkeren naar Algerije.

Bij zijn terugkeer in 1934 verhuisde hij naar Saint-Loup-de-Naud en, voor de universele tentoonstelling van 1937, decoreert hij de paviljoens van Île-de-France en de Vaticaanstaat (die een gouden medaille waard is) en het nationale conservatorium van muziek. Mobilized in 1939, vervolgens gedemobiliseerd in 1940, organiseert hij een netwerk van weerstand tegen Saint-Loup de-NAUD. In 1946 gaat hij op missie en conferenties in de Verenigde Staten en werkt in het bijzonder voor en met Albert Camus, waarvan hij in 1929 in Algiers had ontmoet, door Edmond Charlot, naar de Gallery Bookstore "The Real Riches". Het publiceert in het bijzonder naar de Rombaldi-edities een reeks boards op de werken van camus (bruiloft, ballingschap en het koninkrijk, de overspelige vrouw) en Henry de Montherlant in 1950. Hij ontvangt de Grand Prix van Île-de-France in 1957. Vanaf 1960 schilderde hij in de Île-de-France en in het Pont-Aven-gebied. Hij werd in 1967 uitgekozen lid van de Academie voor Schone Kunsten (Sectie IV: Gravure - Stoel 4) en president van de Society of Franse graveur in 1970. Hij stierf aan de terugkeer van een van zijn ultieme tentoonstellingen in Pont-Aven, in juli 1980. Zijn vrouw stierf in 1977.

Paul Serusier schreef aan Larkin, die hij zijn spirituele opvolger overwoog: "Ik zou graag in je willen vinden in je de erfgenaam van een traditie dat mijn meesters me nagelaten, en aan wie ik denk dat ik iets heb toegevoegd, wanneer het een beetje orde zou zijn. Pierre-Eugène Larkin was een van de laatste schilders die in de werkplaats van Paul Gauguin in LeZaven Pont-Aven werkte.