GENIS René

René Genis, geboren op 26 januari 1922 in Hue (Vietnam), en stierf op 25 februari 2004 in Parijs, is een Franse schilder en graveur.

Terug van Indochina in Frankrijk in 1931, vestigt de familie van René Genis eerst in Gironde, bij Blaye en vervolgens in Arcachon, en eindelijk in 1937 in Parijs.

Geregistreerd bij de School of Arts toegepast in Parijs, heeft Genis in 1940 toevlucht genomen met zijn gezin in Bordeaux, waar hij de School of Fine Arts bijwoont. Terug in Parijs, gaat hij de nationale school van decoratieve kunst in waar hij André Brasilier, Bernard Cathelin, Paul Guiramand en Guy Bardone vindt. Zijn leraren zijn Jules Cavaillès, François Desnoyer dan Maurice Brianchon.

In 1950 verkreeg hij het eerste decoratieve schilderdiploma (Albert Marquet Promotion) in de Workshop Marcel Gromaire (1892-1961). Hij tweede tijd Jean Lurçat in de realisatie van zijn tapijtdozen.

Vanaf die tijd presenteert René Genis haar doeken in de salon van het jonge schilderij, en hij ontvangt de prijs in 1960. Al veertig jaar vertoont hij regelmatig de vergelijkingshow in de Maurice Boitel-groep. Hij is ook lid van de Society of French Gravers.

Een herfstshow, Genis verwerft al snel een internationale reputatie en doeken worden tentoongesteld in galerijen van New York, Tokio, Essen, Lausanne, Genève, Taipei, en vele musea, Frans en buitenlanders, hebben vandaag zijn werken.

René Genis leed de invloed van de groep van poëtische realiteit met christelijke Caillard, Jules Cavaillès, Raymond Legueult, Roger Limousus, Roland Oudot, André Platteland, enz. De Zwitserse schilder Andry herkent beïnvloed door hem.

Specialist van het stilleven en het landschap, zijn kunst, is een gemak en een rigor van de tekening aan, gebaseerd op het talent van de colorist die zich beweert met delicatesse en elegantie. De dichtheid van de contrasten wordt bediend door een zekere vereenvoudiging van de vormen en een verschrikkelijkheid van de zuivere kleuren waar de lichte burst (avondlicht, serifos, Griekenland of de kat in het steegje, Serifos, Griekenland).

Deze schijnbare eenvoud gaat niet zonder een onderzoek dat in het bijzonder wordt geopenbaard in de dode lifes die wordt gewacht door wandtapijten, mozaïeken of keramiek (de JAPPED werper, 1973; de kommen, 2000), de bloemenvertegenwoordigingen (Ombels in de Chinese vaas, 2000; boeket en schelpen, 1990) of een eenvoudige muur in een landschap (avondlicht, bandol, provence).