Christian Caillard is een Franse schilder geboren op 26 juli 1899 in Clichy en stierf in september 1985.
Na het studeren bij Rollin College presenteert hij zich op de centrale school. Mobilized in 1918, dient de jongeman in de artillerie, maar bij zijn terugkeer naar het burgerleven, besluit hij de wetenschap te verlaten om zichzelf aan te schaffen. Zijn oom Henri Barbusse biedt hem zijn eerste schilderdoos. In 1921 komt Caillard de Biloul Academy binnen, waar er een paar maanden is en ontmoet Eugene Dabit, de toekomstige auteur van "Northern Hotel" en de schilder Georges-André Klein. Toen in 1923 ontmoet Caillard de schilder Louteuil die voor de jonge kunstenaar wordt, niet alleen een meester, maar ook een vriend en een gids. In 1927 maakt Caillard zijn eerste verblijf in Marokko. Aangemoedigd door deze eerste verandering van verandering van landschap, besluit Caillard een lange reis over de hele wereld om schetsen en indrukken te verzamelen. Dit is hoe hij Indochina, Bali, Tahiti en Martinique achtereenvolgens bezoekt. Hij zal een meisje hebben, tijdens zijn Tahitiaanse verblijf, die binnen zijn familie zal blijven. Hij krijgt de blumentele prijs in 1934. Hij zal trouw zijn aan het 9e arrondissement, van 1935 tot zijn doodstraat Cuuelel in 1985. Op de 6e, straat Clauzel, dicht bij de kleine winkel waar vader Tanguy kleuren verkocht ... of de uitgewisseld tegen Canvases naar de grootste artiesten (Van Gogh, Pissarro, Gauguin, Cézanne, Monet, Renoir en vele anderen ...) Christian Caillard had vijftig jaar zijn schildersstudio. Het was daar dat hij in Parijs werkte en dat hij zijn "geoogste" schilderijen over de hele wereld meldde. Mobilized in 1939, werd in 1940 gevangen genomen in de Vogezen. Libéré in juni 1941, hij begint te schilderen en van 1945 komt ze genoegen nemen in Bretagne, waarvan hij van wilde en eenzame stemming houdt. In 1948 ontmoette hij Monette Pinat, die hij twee zonen, Vincent en Laurent Caillard heeft die op de 61 van de St. Gervais Street zal wonen, in het 19e arrondissement Parijs. Dit huis huisvest de werkplaats van Loueiluil die zijn schilderijen en zijn huis verliet door in 1925 te sterven, "gooide gewoon als Herhits hem," zei hij in zijn tekort aan het vertrouwen in de trouwe vriendschap van Caillard. Tijdens het delen van zijn tijd tussen Parijs, Saint-Tropez en Bretagne, Caillard Redone in Marokko, Mexico, Griekenland, Spanje, waar hij een huis in 1956 in Javea in de buurt van Alicante heeft verworven. In 1956 ontmoette hij Chantal of Marans, waaruit hij een meisje zal hebben, Elisabeth. In Vevey, Zwitserland, Caillard deelneemt aan de tentoonstelling "Schilders van Poëtische Werkelijkheid". Na een aanzienlijk retrospectief in de Durand-Ruel-galerij in 1963, hervat hij zijn reis over de hele wereld. Het blijft een jaar in Madagaskar in 1964 en keert vervolgens verschillende keren terug naar Marokko in 1966, in 1968 en 1970. De Parijs Gallery organiseert in 1969 een prestigieuze speciale tentoonstelling in 1969. Hij keerde terug naar Ceylon in 1971. In oktober 1972 presenteert de Granges Gallery in Genève een grote tentoonstelling van "vijftig jaar van schilderen", toen bleef hij zes maanden in Bora-Bora in 1973, reizen naar Tunesië in 1974, in Bali In 1975 in Mexico in 1976. Bij zijn terugkeer wijdt de André Weil Gallery hem een retrospectief in oktober 1976. Toen keerde hij terug naar Nepal in 1979. Vanaf 1981 tot 1985 brengt hij zijn tijd door tussen zijn Parijse Workshop, zijn huis van Javea in Spanje en het eiland Ouessant. In november 1984 is het nog een laatste keer in Genève, waar de Cratérie-galerij - na de tentoonstellingen die het in 1978/79 en 1981 aan de besteedde tentoonstellingen heeft gewijd - presenteert zijn recente werken. Christian Caillard sterft in Parijs in september 1985. De Jean-Pierre Joubert Gallery betaalt eerbetoon aan Parijs in juni 1986, terwijl de stad Menton het in april 1987 ontvangt in het Carnolès Palace Museum, en na een tentoonstelling in de galerij Künsthaus Bülher Van Stuttgart in 1995 wijdt de stad Parijs erover een aanzienlijk retrospectief in 1997, om het te eren als een schilder van de 9e.