KLEE Paul

Paul Klee, is een schilder van Duitse afkomst, maar van de Zwitserse culturele identiteit, geboren op 18 december 1879 in Münchenbuchsee (in de buurt van Berne in Zwitserland), en stierf op 29 juni 1940 in een ziekenhuis van Locarno (kanton van de Ticino in Zwitserland).

Het is een van de belangrijkste kunstenaars van de eerste helft van de twintigste eeuw, inspiratie van andere kunstenaars, waaronder Zao Wou-Ki, waarvoor Claude Roy van mening is dat hij "een bemiddelaar, een prachtige remedie is geweest tegen twee gevaren die vervolgens de jonge kunstenaar".

Klee kent zijn eerste grote successen in 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het is een schilder en een lesgeven op prijs: vanaf september 1920 wordt hij geroepen om te onderwijzen aan het Bauhaus van Weimar, opgericht door Walter Gropius, in 1919. In 1931 is hij een professor aan de Academie voor Schone Kunsten. Düsseldorf, vanwaar het in 1933 wordt afgevuurd door de nationalisten die hem gewelddadig aanvallen. Verbiest in Zwitserland uit 1934, vraagt hij om zijn naturalisatie, maar hij krijgt slechts een paar dagen na zijn dood in 1940.

Zijn as werd begraven in 1946 op de begraafplaats van Schosshalde de Bern. Het is ook in Bern dat de architect Renzo Piano het centrum Paul-Klee heeft gebouwd, geopend sinds 20 juni 2005, en waar een zeer grote verscheidenheid aan de schilder is, sinds zijn tekeningen aan zijn poppen.

Zijn werk, dat zijn zoon Felix definieert als "raadselachtig", vroeg veel vragen aan kunstcritici omdat het een ongewoon pad volgt. Constructief dat het op het moment van het Bauhaus was, wordt het geleidelijk intuïtiever en, volgens Antoni Tàpies, meer spiritueel: "Klee is in het westen een van die bevoorrechte die wisten hoe de kunst de nieuwe geestelijke oriëntatie wist Mist vandaag waar religies failliet lijken te gaan. We konden in hem zien de perfecte vertegenwoordiger van wat Mircea Eliade roept op tot de unieke creatie van de westerse moderne wereld."