MARGOTTON René

René Daniel Margotton Geboren op 18 november 1915 in Roanne (Loire) en dood op 22 december 2009 in Parijs is een schilder, illustrator en Franse lithograaf.

René Margotton wist zijn vader, ontwerper en talentviolist verdwenen in 1915 op het slagveld van de Marne. Van zijn jeugdpremie is hij gepassioneerd over tekenen, kleuren en schilderde zijn eerste oliën in Marseille. Hij zal zijn eerste olieverfschilderij in 1927 op de leeftijd van 12 jaar schilderen. Hoofd van Roanne met zijn moeder en zijn broer Henry, hij vóór het beroep, is vastgelegd aan de luchtvaart. Mobilized in 1939, stelt de wapenstilstand hem in staat om zijn huis te vinden en zijn werk te hervatten. Tegen deze tijd in 1941 dat hij de hedendaagse meesters van de moderne kunst ontdekt en contact opneemt met Jean Puy zijn landgenoot. Hij schilderde veel op het motief en presenteert verschillende tentoonstellingen, in de provincies. De moeilijke tijd van de bezetting in het verleden, vestigde hij in Parijs in 1945 in een appartement van het 17e arrondissement met zijn vrouw en twee kinderen Roland en Bernard (Bernard Romain).

Hij komt de School of Fine Arts binnen. Hij frequent de musea en komt in 1948 de werkplaats van Fernand Léger binnen, een schilder waarvoor hij een grote bewondering ervaart en wiens vriendschap hij in 1955 zal blijven houden. Tijdens een van zijn vele bezoeken zal hij een gouache van Fernand schilderen De workshop van Léger in GIF-sur-Yvette met het huis "Gros Tilleul" (vanwege de boom die vooraan zat) met een werk van de meester "The Flower Walking". Het is een paar dagen later, hetzelfde jaar, in dit huis, die Fernand Léger overleden.

In zijn memoires van een kleine gekke jeugd, roept Margotton zijn leven op in Montparnasse "Ah! Montparnasse! Elke keer vult deze uitroep mijn hart met een zoete nostalgische emotie. Ik kijk aan de herinneringen aan mijn jeugd De schone kunsten waar ik de conductale van Bernard Buffet was. Het was de 46 tot 50 jaar. Mijn moeder woonde in de buurt van Alesia, ik was bijna een" Montparnos ". Met mijn kleine vrouw gingen we in de kelders van Saint-Germain-des-Pré, we elkaar ontmoet Juliette Gréco, Claude Luter, en dan de afspraken van de schilder in de koepel, het oude roept de 20s, de gekke jaren! Met vrienden, vrienden, we" hun verhalen, weggevaagd van hoop, succes, beroemdheid! En We ontmoetten beroemdheden ... een paar jaar later, ik wreef schouders Maurice Utrillo, Raoul Dufy, Foujita en vele andere beroemde, die mijn kooplieden verkochten. Het is nog steeds in Montparnasse die ik mijn eerste tentoonstellingen heb gemaakt. Ik werkte in het Fernand Léger Workshop, wat goede meester!; Oh ja! Montparnasse zal altijd zijn en meer dan ooit het symbool van een tijd dat kunstenaars vaak moeilijk leefden, maar hoe vrij en gelukkig. Dit is concreet voor de kunstenaar, economisch, het moeilijke leven beschreven in Charles Aznavour's nummer: Bohemen.

Hij zal de invloed van Fernand Léger enige tijd houden voordat hij zijn eigen weg vindt. Het is daarom de erfgenaam van de kubisten en beschouwd als een van de laatste, met alles wat het impliceert met strijkseouder en balans in de samenstelling van zijn schilderijen.

In haar voorwoord op Margotton schrijft Alain Bosquet van de Franse Academie: "De fee die zich voordoet aan deze landschappen, Margotton introduceert hem met hetzelfde geluk in zijn geslachtscènes. Al zijn jonge mannen zijn Merlin die afdalen van een andere planeet naar Geleidde ons en omdraaide ons van onze reden; al deze sieraden zijn feeën die konden, zoals de Hoffmann-valges, wax en zucht blijken te zijn, om ons beter te doden van emotie. Zelfs zijn religieuze schilderijen - die geen epische ademhaling missen - Margotton de vreemdheid baden: een lyricisme waar we duizend mijlpalen van ons verleden herkennen en die verstandig van nieuw geluk zijn. Ik zou kunnen, als ik een pedanterie wilde hebben, zeg dat deze schilder slaagt, voor fans van avant-garde of filosofie, om het beton te abstra Om het figuratieve en het niet-figuratieve te conjugeren en zelfs van het beeld te vervangen, zelfs van het beeld de elementen die verantwoordelijk zijn voor het ontkennen. Deze argumenten zouden relevant zijn en zonder effect: Margotton heeft het geschenk van verwondering, en deze heeft geen last van de zware exegese. Laten we net als, in zijn gezelschap, vleugels hebben. "

Veel tentoonstellingen, vooral met de School of Parijs, doen dit daarom om Franse en buitenlandse verzamelaars en zijn werkafdrukwerken van tijdschrift en sensualiteit snel te kennen, krijgen snel een wereldwijd succes. Dedicated latere "schilder van licht", vindt men in zijn composities een zeer surrealistisch klimaat dat toevoegt in al zijn doeken een kosmisch element. Door de techniek en kracht van zijn kleuren herinnert hij de grote meesters van de Italiaanse Renaissance. Marcel Espiau ziet in zijn werk "een faculteit zenuwachtige uitvinding, een cerebrale spanning die de deuren van het onbekende dwingt. Hij maakt. Het is niet elders, dat het heel deel uitmaakt van de gebruikelijke vormen, maar het kneedt ze in een dergelijke persoonlijke architectuur, dat ze soms provocerende aspecten nemen."

In 1979 nam hij deel aan het internationale biënnale van heilige kunst. Hij lanceert dan in Gemmail-prestaties, een kunst van het bevlekt glas dat hij zal oefenen voor composities voor verschillende kerken, waaronder de Saint-Martin-kerk van Valauria, de St. Martin-basiliek van Tours en de Basiliek Saint-Pie-X in Lourdes, waar 20 Gemminals werden uitgevoerd volgens zijn werken tussen 1989 en 1993.

Hij was de co-voorzitter van eer van de school van Buttes Chaumont, wiens essentie is om de grote professionals en de grote internationale namen van de verf en het beeldbeeld van de figuratieve uitdrukking te verzamelen. Hij was ook co-voorzitter van eer van de internationale tentoonstelling van picturale bijeenkomsten van Parijs (SIRP).

In een manuscript-tekst die hij op het einde van zijn leven zal schrijven die zijn passie voor het mystiek en de fantastische "is getransplanteerd" ben ik, ik heb andere levens, andere bollen, in dit leven, op deze planeet gezonden ... "Sterft op 22 december 2009 in zijn Parijse workshop van de 44 rue des moines en zal in Roanne in zijn geboortestad worden begraven. De minister van Cultuur Frederic Mitterrand betaalt hulde aan hem met verwijzing naar de poëzie van zijn werk ", hij is een geweldige kunstenaar die vertrekt en een man van een zeldzame kwaliteit van de ziel die, in zijn hele leven, ons dromen zal hebben gemaakt."