DELVAUX Paul

Paul Delvaux, geboren op 23 september 1897 in Antheit (België) en stierf op 20 juli 1994 in Furnes, is een postimpressionistische, expressionistische schilder en vervolgens Belgische surrealistische.

Paul Delvaux ondergaat, Paul Delvaux is hoog in de angst voor de vrouwelijke wereld.

Hij leed ook de invloed van zijn beste vriend, ook eminente schilder, ook Émile Salkin, die hem trainde om te tekenen en plaatsvond in het natuurhistorische museum van Brussel, waar ze zowel getrokken als geschilderde skeletten.

Na het bestuderen aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Brussel, waar het in de tekening is gevormd met de symbolistische schilder Jean Delville en de decoratieve schilderkunst met constante Montald, realiseert hij post-impressionistische schilderijen, dan expressionist, in het bijzonder, in het bijzonder, door James Ensor. Zijn favoriete universum is het treinstation ("Avond Trains"). Aan elk van de veranderingen van inspiratie vernietigt Paul Delvaux zijn schilderijen (1920-24).

Het Paul Delvaux Museum in Saint-Idesbald, België

De mooie nacht

In het begin van de jaren 1930 vindt Delvaux zijn inspiratie in zijn bezoeken aan de Fair Du Midi de Brussel, waar het Spitzner Museum, een aantrekking van medische curiositeiten, gepresenteerd aan de voorkant van de skeletten en een mechanische venus in een omarmen in een omarmen met rode fluwelen gordijnen. Deze tonen heeft Delvaux gefascineerd, die redenen die in zijn volgende werk verschijnen.

Het is door het ontdekken van een schilderij van Giorgio de Chirico "Melancholia en Mystery of A Street", dat Delvaux de "Openbaring" van het surrealisme (1934) heeft. Zonder ooit lid te worden van de beweging, begint het, met "kant vrouwen", een reeks werken van een eenheid zo diep dat een van de schilderijen in het eerste gezicht erkent.

Hij legt zijn werken uit aan de tentoonstelling van de surrealisten van Parijs in 1938.

De terugkerende thema's van het werk van Paul Delvaux worden gekenmerkt door de weergave van naakte vrouwen, mannen gekleed in kostuum en Epheba in een hiëratische en bevroren houding in een landschap of een even bevroren stedelijke omgeving.

Hij schilderde ook grote wandcomposities zoals die van het Kursal Casino van Oostende, het Brusselse Congres Palace, het Institute of Zoology in Luik. Of, tijdens de 1958 of Expo 58, realiseerde hij zich met zijn studenten, de literaire kaart van België, een werk dat de minister van Franse cultuur, Henri-François van Aal, in 1976 in de leeszaal van de archieven en het museum van de literatuur in 1976 vestigde de derde verdieping van de Koninklijke Bibliotheek van België.

Correspondent verkozen vertegenwoordiger van de Koninklijke Academie van België (klasse van Fine Arts), 5 juli 1956; Lid, 3 juli 1958. Paul Delvaux kreeg een nobility-gunst van de koning van de Belgen, maar hij vaagde niet.

In het dorp Saint-Idesbald, in de gemeenschappelijke Vlaamse van Coxyde, aan de Belgische kust, waar hij al lang sinds 1945 een privé-museum is geweest, is sinds 1982 een privé-museum geweest. Bijgevoegd aan de Paul Delvaux Foundation, opgericht door zijn Lifetite door de kunstenaar zelf, dit museum bevat de grootste collectie, in de wereld, schilderijen, tekeningen en prints van Paul Delvaux.