MARQUET Albert

Albert Marquet (of Pierre Léopold Albert Marquet) is een Franse post-impressionistische schilder geboren in Bordeaux, op 27 maart 1875, de dood in Parijs, 14 juni 1947, en begraven op de Frette-sur-Seine.

Het werk van Albert-Marquet is gemaakt van vereenvoudigde plannen, felle kleuren en gedegradeerd, werkte snel tegelijkertijd schets en scoren licht met een kunst die voldoet aan het frame dat het duiken gaf. De aanwezige personages die aan het begin van zijn carrière aanwezig zijn, hebben de neiging om alleen het algemene effect van landschappen, havens of maritieme architecturen in grijs te laten. AMI van Matisse en Derain, hij heeft bewaard, uit zijn Tawny-periode, de betekenis van kleur en licht. Hij schildert Parijs en zijn omgeving, de bruggen van de Seine, de straten verlicht 's nachts, Parijs onder de sneeuw of onder een loodzon. Zijn kunst is beleefd, zoet en gemeten, zonder geweld of pathos of expressionisme en plaatst de kleur zonder overmaat, in reserve, aan de muur van een interieur.

Als Monet creëert het een reeks studies van lichte variaties, afhankelijk van de seizoenen, het tijdstip van de dag en de tijd. Dus, tussen 1905 en 1906, schildert hij een reeks stedelijke landschappen op het thema van de Grands-Augustijnse Wharf, dat hij uit het raam van zijn workshop ziet op nummer 25, gekocht door zijn ouders in 1905.

Hij nam deel aan 1905 bij de tentoonstelling van "wildlife" die schandaal maakt met een brutale visie van vormen en kleuren. Later stopte hij op deze manier voor het zoeken naar een tonale harmonie, die de meer harmonieuze, minder verzadigde kleuren gunstig is om alle tinten van licht te maken. Het water is een van zijn favoriete motieven, waaronder de weergave van de Seine en de dokken, net als de havens van Noord-Afrika: Algiers, Candle, Oran, Tunis, La Goulette.

Gevormd academisch en conventioneel gedurende een decennium, het jonge marquet wordt bevrijd door het oefenen van het portret, en zeer aanwezige vrouwelijke nakes, erotische tekeningen van Bordel die in boeken worden gereproduceerd. Zijn tekeningen in inkt in China, zoals die crunching Parijse voorbijgangers, zichtbaar bij het Malraux Museum of Le Havre, zijn uitgezet met een elliptische en gestripte borstellijn.

De scheiding van Yvonne en het huwelijk met Marcelle, lijken de stopzetting van naakte en genderscènes af te dichten ten behoeve van een kunst van het landschap dat hij graag met zijn schilders oefenen. Al in 1919 reist hij veel, vooral in Tunesië en Algerije, met Jean Launois en Étienne Bouchaud. Hij reisde ook Noord-Frankrijk, de Belgische kust en Holland, waardoor havens zijn workshops. In de zomer van 1920 nodigt Marquet Signac uit om zich bij hem te voegen in La Rochelle. Op ter plaatse, de Painter Gaston Balland van Rochelais laat ze de omliggende landschappen ontdekken die ze, samen, over het motief schilderen. Van 1919 tot 1939 bleef hij onder andere in Poissy, Triel en Méricourt en geschilderde landschappen van de Seine.

In 1939, in de Frette-sur-Seine, schilderde hij zijn vrouw in het proces van naaien (interieur tot de fret) en zijn vriend Desnoyer-schilderij (de werkplaats van de frette) aan zijn zijde.

In zijn herinneringen schrijft zijn Marcelle-vrouw: "Het is misschien in dit bescheiden huis van de frette dat Albert het meest thuis voelde, zijn goed geïsoleerde workshop op de zolder domineerde een lus van de Seine, zijn rivier. (...) Albert voelde zich op gemak en Zo beschut. Desnoyer werkte in zijn boodschappenhoek, hij deed ook niet de moeite."