DERAIN André

André DERAIN (10 juni 1880, Chatou, Yvelines - 8 september 1954, Garches, Hauts-de-Seine) was een Franse schilder en een van de grondleggers van het fauvisme. Hij maakte decors en kostuums voor ballet en theater, maakte gravures en illustraties.

Hij werd geprezen als de pionier van een nieuwe kunst, het fauvisme, voor de oorlog van 1914, maar na 1918 ging hij over naar een hernieuwd classicisme waarin zijn smaak voor theater en letters tot uitdrukking komt, waardoor hij een van de belangrijkste figuren van de periode tussen de twee wereldoorlogen wordt. Derain wordt na de Tweede Wereldoorlog beschouwd als de overlevende van een oude wereld waar geweld de illusie van kracht gaf.

André Derain is geboren in Chatou, in een rijke familie. Zijn vader Louis-Charlemagne, crémateur-glacier op 87 Rue Saint-Germain is gemeenteraadslid. Zijn moeder, Clementine Angélique Baffé, verloor verschillende kinderen op jonge leeftijd, alleen een oudere broer, René (1870-1890) bleef over. André Derain wordt in een pleeggezin geplaatst in Orgeval. Hij begon te schilderen rond de leeftijd van 15, toen hij zijn middelbare schoolopleiding afmaakte. Op 18-jarige leeftijd ging hij naar de Academie Camillo, geleid door Eugène Carrière, een vriend van Pierre Puvis de Chavfra_Latn. In 1900 ontmoette hij Maurice de Vlaminck in een trein. In 1901 maakte hij kennis met Henri Matisse in Louvre terwijl ze kopieën maakten.

Als arme jonge schilders delen ze met fra_Latnaminck een atfra_Latn in de fra_LatnLevanneur in Chatou. Hij voerde zijn militaire dienst uit tussen 1901 en 1904. Hij begon zijn landschappen te schilderen en illustreerde de romans van Minck, waaronder Van het ene bed in het andere. Hij ontmoette de dichter en criticus Guillaume Apollinaire, die een gedicht aan hem opdroeg in zijn verzameling Alcools. Als autodidact bezoekt hij veel musea en voedt hij zijn esthetische reactie met een groot aantal ideeën (Zola, Nietzsche). Aan de bepalende invloed van Vincent van Gogh, die hij in 1901 beschreef, werd toegevoegd die van de neo-impressionisten en vooral het werk van Paul Cézanne dat hij in de eerste Salon d'automne in 1903 zag.